Sunny Stockholm

Þegar Óskari bauðst starf í Bretlandi var hann beðinn um að byrja innan 2ja vikna frá dagsetningu atvinnuviðtalsins. Þegar hann mætti svo til starfa var tekið á móti honum með rauðum dregli og búið að fá national insurance number fyrir hann.

Í dag komst ég að því að það er greinilega munur á Jóni og Síra Jóni. Þar sem ég er núna í atvinnuleit benti ein ráðningarstofan mér á að ég ætti kannski að sækja um svoleiðis númer, það væri betra að vera komin með svoleiðis áður en ég fer að vinna einhvers staðar. Ég trítlaði því í dag á stað sem heitir “Job center plus” og hélt ég gæti fyllt út umsókn þar og skilað henni inn samdægurs. Það var að sjálfsögðu ekki svo auðvelt, í móttökunni mætti mér maður sem rétti mér bækling og benti á símanúmer í honum og sagði “þú þarft fyrst að hringja í þetta númer og panta viðtal”, umsóknin er s.s. viðtal þar sem ég geri grein fyrir því í hvaða devious tilgangi ég er komin til Bretaveldis.

Ég fór því heim og hringdi í þetta númer, talaði við konu sem tilkynnti mér að ég “ætti að mæta 13. febrúar klukkan 10:30″ og ekki séns að mótmæla því neitt eða breyta um tíma. Þetta er væntanlega eini tíminn á árinu sem drottningin er laus.Svo taldi hún upp það sem ég ætti að koma með í viðtalið. Efst á lista var vegabréfið mitt, sem segir sig svosem sjálft. Næst á listanum er sönnun á því að ég sé raunverulega í atvinnuleit, ætti að vera auðvelt að redda því. Því næst spurði konan “Hvenær komstu til Bretlands?” og ég svaraði “20. september” og hún spurði “Hefurðu komið til Bretlands fyrir þá dagsetningu?” og ég svaraði eins og var að ég hefði komið til landsins nokkuð oft s.l. 17 ár og hún tjáði mér þá að ég ætti að gefa þeim upp dagsetningu á hverri einustu ferð minni til Bretlands. Jaaaaaaá, ég man einmitt dagsetningarnar frá því að ég var hér í enskuskóla sumarið 1990. Það er varla að ég hafi tölu á hversu oft ég hef komið til Englands. Svo á ég að sýna leigusamning, ég sagði henni að nafnið mitt væri ekki á honum en ég væri með giftingarvottorð sem sýnir tengsl mín við Óskar sem er skráður fyrir húsinu. Það er ekki alveg nóg, heldur auk giftingarvottorðs á Óskar að útbúa bréf sem segir að hann sem eiginmaður minn leigi hús í Cambourne og leyfir mér náðarsamlegast að búa með sér í því húsi. Það er greinilega ekki sjálfgefið að leyfa eiginkonunni að búa hjá sér.

Ég hlakka mikið til þessa viðtals, sé fyrir mér að þetta verði svipað og í kvikmyndinni “Green card” og ég verði spurð að því hvaða næturkrem Óskar notar og þ.h. Ég skal allavega hundur heita ef ég verð ekki send til baka úr viðtalinu þar sem einhverjar mikilvægar upplýsingar vantar.

Á leið á leikskólann með fína hárgreiðslu. 

Það er ekki oft sem hægt er að vera úti á stuttbuxum í janúar.    Veðrið var reyndar ekki alveg svona gott, Sólveig stalst út á “fótboltastelpu” búningnum sínum. 

Þessi fyrirsögn rímar svo fínt að það er ekki hægt að sleppa henni.  Ég, frúin á heimilinu, var búin að koma mér vel fyrir í stofunni í íslenska landsliðsbúningnum, með snakk í skál og bjór í hönd.  Planið var að horfa á “strákana okkar”, en nei nei, þá segir hinn elskulegi vefur http://www.ruv.is:  “Landsleikir frá EM í handbolta eru aðeins aðgengilegir innanlands vegna réttindamála á útsendingum.”  hrmpf!

Samkvæmt tímatali Sólveigar er sumarið komið hjá okkur, hún uppgötvaði nýlega að öll sumarfötin hennar eru neðst í fataskápnum og ef hún er ein í herberginu sínu endar það oft með því að hún skiptir um föt. Um daginn kom hún til mín, berrössuð í hlírabol og fannst hún alveg rosalega fín. Þá tóku við samningaviðræður sem enduðu með því að ég bauð henni að fara í “fótboltastelpubúning” og hún þáði það. Ég klæddi hana þá í stuttbuxur, síðerma bol og háa sokka og hún var alveg alsæl, hljóp hér um húsið og sparkaði í svamp-fótboltann sinn. Þegar hún var búin að leika sér í smá stund með boltann bað hún mig að koma og sparka með sér. Ég stóð upp og ætlaði að sparka í boltann, en var stoppuð af samstundis. “Nei, mamma, fara í búning”. Gallabuxur og bolur eru sumsé ekki löglegur knattspyrnubúningur skv. knattspyrnusambandi hússins. Þannig að ég fékk ekki að spila fótbolta þann daginn.

Í gærkvöldi fór ég á foreldrafund á leikskólanum og feðginin voru ein heima. Það er ekki oft sem þau eru tvö ein, þannig að Óskar ákvað að hafa “bíó”, með poppi og tilheyrandi. Þegar ég fór var poppið tilbúið og verið að velja mynd til að horfa á. Ákveðið var að horfa á Stuart Little. Myndin fjallar um músarstrák sem er ættleiddur af fjölskyldu í New York. Í byrjun myndar er köttur fjölskyldunnar eitthvað ósáttur við komu músarinnar inn á heimilið og upphefst smá eltingarleikur. Við þetta setti Sólveig upp mikla skeifu og sagði titrandi röddu “maaammaaa” og svo byrjuðu tárin að renna niður kinnarnar. Þegar Stuart litli lenti svo fyrir slysni í þvottavélinni, var Sólveigu allri lokið og fór bara að hágráta. Þetta var samt mjög saklaust atriði og Stuart var bjargað úr þvottavélinni mjög fljótt. Þannig að ákveðið var að hætta með bíósýninguna í bili. Hún vildi svo lítið ræða þessa lífsreynslu sína í morgun, sagði mér bara þrisvar að hún hefði fengið popp og aðrar spurningar “heyrði hún ekki”. Á morgun er svo planið að horfa saman á Poltergeist og Chucky III.

Það hljóp svo aldeilis á snærið hjá Sólveigu í gær þegar hún eignaðist nýjan sundbol. Bleikan með mynd af jarðarberi á maganum og blómum á hlýrunum. Við verðum væntanlega að gera okkur ferð í “sundlaufu” fljótlega til að vígja gripinn.

Eftir að við fengum nýja ísskápinn með fína klakasysteminu er vatn með klökum vinsælasti drykkurinn með kvöldmatnum. Sólveig er hins vegar búin að ákveða að ísmoli heiti ísbíll, þannig að þegar við birtumst með klakana segir hún “Solla líka ísbíl!” og svo hefjast rökræður þar sem foreldrarnir segja “ísmoli” og Sólveig svarar “nei, ísbíll”. Hún er nú frekar þrjósk blessunin. Það verður gaman í sumar þegar “ísmolinn” fer að aka um göturnar í bænum.

Við erum fyrir nokkru síðan búin að taka beislið og spýtuna úr matarstólnum hennar þannig að nú er hún alveg laus í honum og fer úr honum og í hann sjálf. Við matarborðið er hún hins vegar oft á iði, hálf upp á borði eða lafir einhvern vegin í stólnum.  Um daginn þegar iðið var svo mikið að hún datt úr stólnum niður á gólf, fór ég og sótti beislið og spýtuna og sagði henni að ef hún hætti ekki þessu iði þá yrði þetta sett aftur í stólinn.  Hún var nú alls ekki til í það, þannig að ég stillti þessu upp í stofunni sem “grýlu”. Svo fórum við Óskar í eldhúsið að elda og allt í einu varð allt hljótt í stofunni, ég kíkti fram og þá var hún að læðast með beislið og finna því góðan felustað. Kom því loks fyrir undir blaði á einum borðstofustólnum.

Eina nóttina var Sólveig komin upp í til okkar og svaf vært, ég fór fram á klósett og þegar ég kom aftur upp í rúm, sneri hún sér að mér, tók í kinnarnar á mér og muldraði “krúttíbolla” og hélt svo áfram að sofa.

Sólveig er að borða kiwi, því fylgir smá subbuskapur og hún tekur eftir taumi af kiwisafa á handleggnum á sér. Réttir upp handlegginn og segir “mamma, sleikja!”. (jú, hún veit hvað tissue er).

Sólveig er að horfa á prúðuleikarana, þar er atriði þar sem tvær brúður úr einhvers konar rörum eru að dansa. Ég kem inn og spyr “Hvað eru þessir að syngja?” og hún svarar án umhugsunar “Ryksugan á fullu”. (Brúðurnar litu út eins og ryksugubarkar, þaðan er væntanlega tengingin).

Síðustu daga þegar ég hef verið á leið heim úr vinnunni hefur verið komið myrkur og það er frekar þungt yfir. En um leið og ég kem heim þá gleymist amstur dagsins, þegar til mín kemur hlaupandi Sólveig Ósk í bleiku sumarpilsi og með fallegan samlitan hatt og gjörsamlega áhyggjulaus um hvað gerist í veröldinni.

En daginn tekur að lengja fyrr en varir. En maður á víst ekki að kvarta yfir þungbúnu veðri hérna, þegar það munar allt að 10 stigum á djöflaeyjunni og eyju hennar hátignar.

Mikið hefur verið rætt um friðun húskofa á Laugavegi. Þeir eru ljótir, burt með þessa andskota segi ég, finnst nokkuð líklegt að liðið sem lætur í sér heyra hafi aldrei stigið þarna fæti til að verða sér úti um vörur eða þjónustu síðasta áratug(i). Eitt hús var þó rifið í gær og hlaut það enga náð hjá húsfriðunarnefnd. Það var sænska piparkökuhúsið, ég geri þó ráð fyrir því að reisa það að ári og jafnvel verður það enn veglegra þá. Æfingin skapar jú meistarann.

*Þessi mynd er úr safni hún tengist á engan hátt pistli þessum og er fengin að láni frá fréttavef BBC

Ég þakka ykkur lesendur góðir fyrir comment, netkort, símtöl, gjafir og aðra gjörninga í tilefni afmælis míns í gær. Dagurinn var mjög fínn, við byrjuðum á því að fara með Sollu á leikskólann og svo keyrði ég Óskar í vinnuna og fékk að hafa ítalska drekann út af fyrir mig. Ég byrjaði á því að fara inn í Cambridge að hitta konu og ræða framtíð mína, gekk mjög vel að keyra og ég fann staðinn auðveldlega og fann meira að segja bílastæði í fyrstu tilraun. Var of gott til að vera satt, enda kom á daginn að þetta var bara ekkert gott bílastæði. Þegar ég kem úr viðtalinu sé ég að einhver hefur lagt forláta Audi bifreið fyrir aftann fína drekann minn. Mér sýnist á öllu að þessum bíl sé lagt þarna gagngert til að ég komist ekki út. Þannig að ég fer að líta í kringum mig og sé þá að þetta bílastæði er ekki “allt sem það sýnist”. Í kringum bílastæðið er grindverk, svo kemur smá grasbali og svo bílastæðin. Fólk leggur í röð á grasið og svo koma aðrir og leggja í stæðin og þá eru þessir á grasinu lokaðir inni. Ég hélt bara að bílinn fyrir framan mig væri í annari bílastæðaröð en ekki á grasi.

Anyways ég fer inn í skrifstofuna þarna við stæðið og segist vera lokuð inni og fæ evil look frá konunni í móttökunni og hún segir “já já, ég skal biðja hann að færa bílinn, farðu bara og bíddu” og hún þurfti engar frekari upplýsingar frá mér. Ég fer út í bíl og þá kemur mjög ábúðarfullur miðaldra maður, opnar bíldyrnar hjá mér og fer að segja mér hvað ég sé nú “terribly rude” að hafa lokað “poor Melanie” svona inni og “þetta er sko ekki í fyrsta skipti sem einhver lokar hana inni, einu sinni var hún föst á grasinu til klukkan 7 um kvöld”. Ég var nú ekkert að benda honum á að poor Melanie eigi ekki að leggja eins og fáviti, en ég bara baðst velvirðingar á þessu og dreif mig í burtu. Þessi maður var örugglega það sem myndi kallast Carpark-hooligan.

Eftir þessar hremmingar fór ég og gerði hið ómögulega. Ég opnaði reikning í breskum banka, HSBC, jibbí. Þegar ég kom út út bankanum að þessu loknu fannst mér ég hafa unnið svo mikið afrek að mér fannst að það ætti að bíða lúðrasveit fyrir utan og borgarstjóri Cambridge með blómakrans handa mér, en því miður var ekkert svoleiðis. Þannig að ég skundaði bara á Starbucks.

Um kvöldið fórum við svo að borða hjá Indverjunum, þar var stæði beint fyrir utan. Líka of gott til að vera satt, þegar Óskar renni fína drekanum okkar í stæðið rakst hann lítillega í bílinn fyrir framan þannig að þeir rispuðust báðir lítillega (bílarnir þ.e., ekki Óskar). Eigandi bílsins var hvergi sjáanlegur þannig að við fórum inn til að fá lánað penna og blað til að geta skilið eftir númerið okkar. Við vorum ekki meira en 1 mínútu inni og þegar Óskar kom aftur út var hinn bílinn að keyra í burtu. Frekar fúlt, þetta var svona annað afbrigði af “hit and run”, þar sem fórnarlambið flýr af vettvangi.  Við settumst því bara niður og fengum okkur að borða.  Snilldarmatur, as always.