Sunny Stockholm

Já, jólin eru víst löngu búin og páskarnir meira að segja líka.    Það hefur verið lítið um stórviðburði hjá okkur eftir áramótin, síðastliðnir mánuðir hafa einkennst af miklum kulda og við fjölskyldan höfum skipst á að vera lasin, einn til tveir í einu nánast stöðugt frá janúarlokum.  Nú er hins vegar betri tíð með blóm í haga, snjórinn farinn og hitastigið sígur hægt og rólega upp á við.

Sólveig afrekaði að taka þátt í hæfileikakeppni skólans, sem var mjög gaman.  Hún samdi dans ásamt þremur bekkjarsystkinum sínum og þetta gekk mjög vel hjá þeim.   Þau höfðu mjög gaman að þessu og eru strax farin að spá í hæfileikakeppni næsta árs og það eru ýmsar hugmyndir á teikniborðinu.  Hún sagði mér um daginn að hún væri ekki viss hvort hún ætlaði að syngja dúett með Amöndu eða sýna knatttækni með Elíasi, verður spennandi að sjá.

Við höfum allavega gaman að því hvað henni virðist finnast gaman að koma fram.  Þegar við fórum á jólaball Íslendingafélagsins fengum við blað með okkur heim með nokkrum íslenskum jólalögum.  Sólveig var næstu daga á eftir sísyngjandi “Bjart er yfir Betlehem” og einn daginn sagði hún mér að henni finndist þetta svo æðislegt lag að hún ætlaði að syngja það fyrir bekkinn.   Ég sagði bara já og spáði svo ekki meira í það.   Nokkrum dögum seinna hitti ég svo kennarann hennar sem tjáði mér að Sólveig hefði sungið fyrir þau jólalag á íslensku og staðið sig svakalega vel.

Um daginn fórum við á bókasafnið og sóttum kennslubók á blokkflautu og hún er aðeins byrjuð að leika sér að spila.  Ég er mjög svo strangi kennarinn hennar og það hefur bara gengið vel.  Þegar við vorum búnar að taka tvær kennslustundir á flautuna kom hún heim úr skólanum og sagðist hafa fengið leyfi hjá kennaranum til að koma með flautuna í skólann og spila tvö lög fyrir bekkinn.  Mér leist nú ekkert á þessa hugmynd fyrst en var ekkert að draga úr henni og hún æfði tvö lög og spilaði þau fyrir bekkinn og gekk bara vel.

Um daginn átti svo besta vinkona hennar í bekknum afmæli og Sólveig tók íslensku söngbókina með sér og söng Frjálst er í fjallasal fyrir hana og bekkinn.  Af því tilefni komumst við jafnframt að því að það er ekki íslenskt lag (frekar en önnur).

Hjá Svíunum byrja jólin með Luciu hátíðarhöldum, það hittist reyndar þannig á að það var lítið um að vera hjá okkar börnum þennan dag. Í skólanum hjá Sólveigu sá annar árgangur um skemmtiatriðin þannig að þau voru áhorfendur og þurftu ekki að klæða sig upp. Það sama var upp á teningnum hjá Pétri, hans deild fór að horfa á börn af annarri deild syngja. Sá eini sem fékk smá Luciuskemmtun var Óskar Hermann, á deildinni hans í leikskólanum var foreldrum, systkinum og öðrum sem vildu koma boðið á söngskemmtun og kaffiboð. Það var mjög gaman, allir sátu á gólfinu í einu af leikherbergjunum og sungu saman.

Desember einkenndist annars af mikilli snjókomu, það snjóaði nánast daglega og ekki hægt að segja annað en að jólin hafi verið eins hvít og þau geta orðið. Snjólagið í garðinum hjá okkur var örugglega að nálgast meter og við ferðuðumst um með krakkana á snjóþotum.

Jólafríið byrjaði 21. des, þá voru formleg skólaslit hjá Sólveigu. Farið var í tónlistarhús í nágrenni skólans og þar sungu 4 árgangar lög fyrir foreldra og systkini. Svo voru ræðuhöld og önninni formlega slitið, mjög flott allt saman. Síðasti vinnudagur Óskars fyrir jólafrí var líka 21. des. Við ákváðum að leigja okkur bíl yfir hátíðarnar og sóttum hann þennan föstudagsmorgun. Þann 22. des brunuðu Óskar og Solla svo út á flugvöll og sóttu ömmu Björgu og afa Þórð, þau voru hjá okkur fram til 28. des. Það var mjög gaman að fá gesti og mikill lúxus að hafa aukamannskap til að leika við börnin, það voru ófáar ferðirnar út í snjóinn að leika og margar ferðir farnar niður Moränvägen á snjóþotum. Á Aðfangadag eldaði amma Björg svo kalkún og tilbehör og bjó til súkkulaðimús í eftirmat. Eftir mat og pakkaopnun tókum við svo sænsku jólin með trompi og dönsuðum m.a. “Nu er det jul igen” um efri hæðina.

Á annan í jólum var komið að langþráðu foreldrafríi okkar Óskars. Við fórum til Uppsala, gistum á Radisson hótelinu sem við gistum á í sumar. Mjög fínt mini-frí hjá okkur, gengum mjög mikið, borðuðum góðan mat og hvíldum okkur. Kíktum svo aðeins á útsölurnar áður en við brunuðum aftur til Stokkhólms. Kíktum m.a. í IKEA sem er nauðsyn í rómantískum ferðum.

Á áramótunum vorum við fjölskyldan bara í rólegheitum, elduðum þessa fínu sænsku jólaskinku sem var algert lostæti.  Um kvöldið var verið að skjóta upp einum og einum flugeld í nágrenninu, mjög rólegt.  Við sögðum Sollu að það væri örugglega ekkert skotið mikið upp í Svíþjóð þannig að henni væri alveg óhætt að fara bara að sofa klukkan 11.  á miðnætti þegar við Óskar sátum svo yfir skaupinu varð hins vegar allt brjálað úti, skotið upp flugeldum eins og á Íslandi en það stóð hins vegar ekki lengi yfir, menn fagna greinilega bara nýja árinu um leið og það “dettur inn”.  Börnin sváfu þetta hins vegar af sér.

Síðustu daga höfum við svo verið að koma okkur rólega aftur í rútínuna, Pétur fór á leikskólann á miðvikudag og fimmtudag og Sólveig í fritids á fimmtudag og föstudag.  Pétur og Óskar H fara svo báðir í leikskólann á mánudaginn og Óskar fer þá líka aftur í vinnuna.  Sólveig byrjar svo í skólanum á þriðjudaginn.

Á sunnudaginn fór Beggó með Sólveigu og Pétur á jólaball Íslendingafélagsins í Stokkhólmi.  Það var ágætis skemmtun, dansað í kringum jólatré, sungið saman, flott kaffihlaðborð og fullt krökkum að leika við.   Hápunkturinn var svo þegar jólasveinar komu og gáfu öllum krökkunum pakka.  Mín börn fengu nýjar húfur og voru alsæl.

Hér fylgir smá myndband sem sýnir vel muninn á börnunum mínum,

Óskar Hermann hefur nú klárað aðlögunina á leikskólanum og er nú fullburða leikskóladrengur.    Aðlögunin fer þannig fram að ég er með honum í þrjá heila daga og svo er hann einn í hálfan dag.   Þetta gekk allt mjög vel, ég átti von á að hann myndi hanga í mér og vera feiminn en svo var ekki.

Leikskólinn er mjög góður og mjög margt í boði, dagurinn byrjar á því að börnin eru úti að leika, það finnst Óskari nú ekki leiðinlegt, hann hefur mikinn áhuga á því að labba um og skoða hluti.  Eftir útiveruna er farið inn og deildin hans er algert ævintýraland.  Hér fyrir neðan má t.d. sjá tvennt af því sem hægt er að gera inni, annars vegar buslsvæðið og hins vegar sandsvæðið.

Í matartímanum er lögð áhersla á að börnin geri allt sjálf, þegar þau koma inn í matsalinn er lítið borð með glösum og hnífapörum og hvert barn tekur eitt glas og fer og finnur sér sæti.  Maturinn er svo á öðru borði og allir sækja sér sjálfir.  Eins og menn geta ímyndað sér er útlitið á matsalnum eftir matinn ekki mjög glæsilegt, en það er magnað að sjá litlu börnin sem eru búin að ná þessu vel.  Aldursbilið á deildinni er 1-3 ár, flestir eru í kringum 2ja ára, Óskar Hermann næst yngstur.

Eftir matinn er farið að sofa, Óskar Hermann var ekki á því að sofa með hópnum þannig að ég fór með hann út í vagn og hann svaf þar.  Síðasta daginn sofnaði hann í vagninum inni og á morgun á að reyna að svæfa hann inni, án mín.    Þegar börnin vakna er svo frjáls leikur inni, þá má busla, leika í sandi, föndra, skoða bækur, púsla, kubba, leika í ipad eða hlusta á tónlist og dansa, semsagt nóg í boði.

Í dag var Óskar Hermann svo skilinn eftir einn í þrjá tíma og gekk það vel.  Hann tók varla eftir því þegar ég fór, enda upptekinn að leika sér úti.  Þegar hann kom inn settist hann í fangið á einni fóstrunni og steinsofnaði þar, vaknaði svo og fékk að borða.  Þegar ég sótti hann svo sat hann einn í matsalnum og borðaði og varð vægast sagt mjög hissa á að sjá mig.

Þegar Óskar byrjaði á leikskólanum var Pétur færður upp um deild og það gekk líka mjög vel.  Þetta átti að gerast rólega, klukkutími á dag til að byrja með en hann var heilan dag frá fyrsta degi, þurfti enga aðlögun.  Þeir bræður náðu að leika sér saman úti einn dag á leikskólanum, en þessa vikuna hefur Pétur svo verið lasinn heima.

Nú styttist í að Óskar Hermann byrji í aðlögun á leikskólanum hjá Pétri.  Ég á von á því að þeir verði saman á deild til að byrja með, en þar sem Pétur er víst svo bráðþroska að þá getur verið að hann verði færður upp um deild fljótlega.

Nýjasta afrek Pétur er að vera hættur alveg með bleyju, við prófuðum eina helgi um daginn þar sem hann var bleyjulaus og það gekk nokkuð vel.  Á mánudeginum þegar ég var að klæða hann fyrir leikskólann harðneitaði hann alveg að fá bleyju, þannig að til að koma honum á leikskólann þann daginn varð ég bara að gefast upp og pakkaði niður slatta af nærfötum og buxum og sendi með honum.  Þegar ég sótti hann svo var hann enn í sömu fötunum þannig að þetta gekk vonum framar og starfsfólk leikskólans ánægt með hann, þar sem hann er fyrstur á deildinni til að hætta.

Í dag fór Pétur svo í fyrsta skipti til tannlæknis.  Við Óskar vorum búin að ímynda okkur að annaðhvort myndi hann harðneita að opna munninn eða opna munninn rétt svo til að bíta tannlækninn.  Ég ákvað allavega að taka leigubíl þannig að ég væri með bílstólinn hans Óskars og gæti haft hann þar á meðan ég héldi Pétri niðri og leyfði tannlækninum að skoða hann.    Það er ekki hægt að segja annað en að Pétur hafi komið stórkostlega á óvart í þessari ferð, hann gerði allt sem hann var beðinn um og galopnaði svo munninn og leyfði tannlækninum og pota að vild í tennurnar.  Þegar það átti svo að skoða bitið hjá honum varð smá vesen að fá hann til að loka munninum, hann sat í stólnum með galopinn munn og galopin augu.  Tannlæknirinn bað hann að loka munninum (á sænsku) og ég sagði honum á íslensku, en hann var í einhverjum öðrum heimi, þannig að þetta tók smá tíma.  Hann var svo leystur út með verðlaunum og alsæll.

Óskar Hermann er alltaf að stækka, það nýjasta hjá honum er að klifra upp á allt, kíkja og róta í öllum skápum og skúffum og að hlaupa hér um allt.   Þetta hefur valdið tíðum byltum og veltum og er ennið á honum orðið ansi skrautlegt.   Okkur finnst hann vera allt of mikið baby til að fara á leikskóla, en þetta mun fara rólega af stað þannig að við fáum tíma til að venjast þessu.

Haustrútínan okkar er nú komin á fullt skrið, Óskar að vinna, Sólveig í skólanum og Pétur á leikskólanum.  Við Óskar Hermann erum svo að njóta þess að vera í fæðingarorlofi tvö saman.  Sólveig er mjög sátt í sínum skóla, hún fékk undanþágu til að vera í skólagæslunni þrátt fyrir að eiga heimavinnandi mömmu.  Það er semsagt ekki í boði að vera í fritids ef foreldrar eru heimavinnandi, ég sendi því ítarlegt bréf til kommúnunnar um ástæður þess að hún yrði að vera í fritids í vetur og fékk undanþágu.  Hún fær því að vera til hálf fimm í skólanum á hverjum degi og er samt yfirleitt fúl yfir því að þurfa að fara heim svona “snemma”

Pétri gengur mjög vel á leikskólanum sínum, hann er þar mánudaga til fimmtudaga milli 9 og 15.  Það er eins þar, heimavinnandi foreldrar fá ekki fulla vistun, en þetta er fínt svona hann fær vonandi fulla vistun þegar fram líða stundir og mamman kemst á vinnumarkaðinn.  Starfsfólkið á leikskólanum er mjög ánægt með hann, finnst hann mjög fyndinn og skemmtilegur.  Hann er líka mjög sérvitur, t.d. er alltaf eitthvað eitt leikfang hérna heima sem hann sefur með og vill taka með sér hvert sem hann fer.  Í byrjun sumars var það lítill Buzz Lightyear, svo tók þyrlan Harold við og nú er það Buzz Lightyear talstöð.  Umrætt leikfang fer semsagt með honum í rúmið á kvöldin, er við morgunverðarborðið, kemur svo með í kerrunni á leikskólann og þar er það kvatt með virktum, svo þegar ég kem og sæki hann kemur hann hlaupandi á móti mér með bros á vör ,tekur svo sveig framhjá mér og beint í körfuna á kerrunni til að sjá hvort dótið sé ekki þar.

Við fengum svo póst þess efnis um daginn að Óskar Hermann væri kominn með pláss á leikskólanum frá 22. nóvember, þeir verða þá sennilega á sömu deild til að byrja með.  Við erum að sjálfsögðu mjög ánægð með þetta og nú er hann í stífri leikskólaþjálfun hjá mér.  Förum reglulega út á róló að leyfa honum að moka sand og róla.  Í gær dreif ég mig svo loksins með hann á opna leikskólann hér nálægt, það er alveg nauðsynlegt fyrir okkur bæði að fara þangað, hann til að sjá önnur börn og mig til að hitta fólk og tala sænsku.  Hann hafði allavega mjög gaman að þessu, var út um allt og upp um allt.  Fékk algera útrás þar sem nú voru engin eldri systkini að pína hann.  Við vorum þarna fyrir hádegi og svo gaf ég honum að borða þar áður en ég setti hann í vagninn og hélt heim á leið.  Hann var svo þreyttur eftir hamaganginn að hann sofnaði nánast um leið og hann lagðist í vagninn og svaf í næstum 4 tíma.

Hér heima fyrir eru svo almenn haustverk í gangi, við erum að undirbúa garðinn fyrir veturinn og er von á húseigandanum hingað í október til að vinna í garðinum með Óskari.  Ég húsmæðraðist ógurlega um helgina og bjó til rabbabarasultu og tókst hún bara vel.

29. maí rann upp bjartur og fagur, þá var loksins komið að því að Pétur hæfi nám í leikskólanum Kristallen.    Aðlögun er háttað þannig að ég er með honum í 3 daga og svo prófum við að skilja hann eftir í hálfan dag.  Við erum nú búin að vera dagana þrjá og það gekk ágætlega.  Fyrsta daginn gekk ágætlega nema Pétur vildi alls ekki leggja sig, þannig að þegar hin börnin voru að vakna eftir lúrinn sinn var hann orðinn mjög pirraður og leiður þannig að ákveðið var að við færum bara snemma heim þann daginn.     Á degi tvö var Pétur frekar öfugsnúinn og mikið í því að hrinda og kasta möl, greinilega eitthvað óöruggur.   Hann vildi alls ekki leggja sig heldur þennan daginn, heldur var á hlaupum um allt þannig að ég fór með hann fram og við lékum okkur þar þangað til hin börnin vöknuðu.

Þegar krakkarnir fóru svo að leika sér eftir lúrinn lenti Pétur í smá slagsmálum, hann tók kubbakall af einni stelpunni og hljóp með hann fram á gang.  Hún elti hann fram og þetta endaði með því að hún beit hann mjög fast í þumalinn.  Það varð allt vitlaust við þetta,  Pétur grét, stelpan skömmuð og kennararnir sjokkeraðir.  Þar sem henni hafði tekist að bíta hann til blóðs, vildu kennararnir að hann færi á heilsugæsluna að láta skoða sárið.  Það var hringt þangað fyrst og ráðlagt að þar sem það hefði komið sár og þetta hefði verið nálægt liðamótum þá þyrfti að kíkja á hann.   Við fórum því aftur snemma heim þennan daginn og á heilsugæslunni var hann skoðaður og allt var í lagi.

Í dag gekk svo ágætlega, Pétur var góður og duglegur að leika sér.  Það var svo sumarhátíð seinnipartinn þar sem krakkarnir sungu fyrir foreldra og gesti.  Á myndinni sést Pétur þar sem hann situr með hópnum, þau sitja þarna og bíða eftir því að fá ís og Pétur dundar sér við að klæða strákinn fyrir aftan sig úr skónum.

Það verður allavega spennandi að sjá hvernig mun ganga hjá honum að vera einn.

Þessa vikuna erum við að prófa “sjónvarpslausa viku”, Sólveig er lítið hrifin af þessu fyrirkomulagi og spyr stöðugt að því hvenær við getum farið að horfa aftur.   Ég sagði henni að tilgangurinn með þessu væri að hún myndi læra að leika sér sjálf, hún bað mig þá um blöð og fór ein niður í herbergi með litakassann sinn.

Hún var heillengi niðri og kom svo upp mjög stolt og sagðist hafa búið til bók sem við gætum lesið fyrir hana.   Hún s.s. myndskreytti og skrifaði söguna alveg ein.   Listaverkið má sjá hér.

Á baksíðunni bað hún mig svo að skrifa lista af lögum sem er svo hægt að syngja þegar búið er að lesa söguna.  Bókin var svo vígð í gærkvöldi fyrir svefninn og höfundurinn var í skýjunum og sagði að þetta bæri besta bók sem hún hefði lesið

Fyrir nokkrum mánuðum vorum við að fíflast í Pétri og spurðum “Peter, would you like some milk?”, hann sneri aldeilis á okkur og svaraði hátt og skýrt “Yes!”.    Við viljum að sjálfsögðu trúa því að þessi enskukunnátta sé vegna þess að hann er fæddur í Englandi, en ætli líklegri skýring sé ekki sú að hann horfir oft á breska barnaefnið sem við eigum.   Biður reglulega um að fá að horfa á “fireman Sam”, “postman Pat”  eða “Bobba bidder” (Bob the builder).    Enskan virðist því vera að síast inn hjá honum, hann segir t.d. alltaf “Bless’ya” ef einhver hnerrar og um daginn taldi hann hátt og skýrt upp að 5 á ensku.  Hann virðist líka greina hjá okkur þegar við tölum ensku og undantekningarlaust svarar hann “yes” ef við spyrjum hann að einhverju á ensku.

Það sem virðist hins vegar vanta í litla Bretann okkar er hæfileikinn til að bíða í biðröð.   Um daginn fór Óskar með Sólveigu og Pétur í göngutúr og enduðu þau í Nacka Forum, kíktu aðeins í búðir og svo leyfði Óskar þeim að fara í rennibraut sem er þar inni.

Þegar þau komu að rennibrautinni var mikið af börnum þar og biðu þau í röð, Sólveig kunni sig og fór aftast í röðina en Pétur fór beint að rennibrautinni og tróð sér fremst röðina.   Það var strákur á leiðinni upp stigann og eitthvað fannst Pétri hann vera hægfara og byrjaði að ýta í fæturna á honum, s.s.  reka á eftir honum að drífa sig upp.   Sá sem hafði verið næstur í röðinni var nú ekki sáttur við þessa frekjudós og ætlaði að reka Pétur í burtu, en okkar maður lét nú ekki slá sig út af laginu, ýtti honum bara frá sér og urraði “faððu” og dreif sig upp stigann.   Svo renndi hann sér niður og tróð sér strax aftur fremst í röðina.  Þegar hann hafði endurtekið þetta fjórum eða fimm sinnum sá Óskar að nú væri nóg komið og ákvað að fara heim með þau.  Sólveig varð nú ekki sátt, þar sem henni hafði bara tekist að fara eina ferð í rennibrautina, en hún fórnaði sér fyrir fjöldann og samþykkti að fara heim með Pétur.